De Voltooid-Leven-Regeling

0
1333
Mr Tjerk Binnema

Het kabinet heeft in de Tweede Kamer een wetsvoorstel ingediend dat het mogelijk moet maken dat mensen vrijwillig een einde aan hun leven kunnen maken wanneer hun leven “voltooid”  is. Dit voorstel maakt de tongen los en leidt tot de nodige principiële discussies. Enige tijd geleden werd aan mij gevraagd wat ik hier als advocaat van vind. Er werd mij gevraagd of ik het ermee eens ben dat zelfdoding hiermee wordt “gelegaliseerd”.

Als advocaat behartig ik de belangen van mijn cliënten. Daarbij word ik wel beperkt door de kaders die de wet daarbij stelt. Als advocaat laat ik mij niet uit over de vraag of een bepaalde wet of een bepaald  wetsvoorstel wel of niet wenselijk is en daarom kan ik dus enkel iets zeggen over de juridische achtergrond van dit wetsvoorstel.

In ons Nederlandse Wetboek van Strafrecht is in art. 293 en art. 294 bepaald dat het strafbaar is wanneer er hulp wordt geboden bij zelfdoding. Het is dus niet toegestaan iemand te helpen bij een zelfmoordpoging. Wanneer een zelfmoordpoging mislukt, is de persoon die zichzelf het leven probeert te ontnemen niet strafbaar. Het plegen van zelfmoord an sich is dus in de Nederlandse wetgeving niet strafbaar gesteld.

In 2001 is het Wetboek van Strafrecht aangepast omdat toen een wetsvoorstel met betrekking tot euthanasie is aangenomen. Vanaf dat moment is het tweede lid van art. 293 van het Wetboek van Strafrecht in die zin aangepast dat hulpverlening bij zelfdoding door een arts, die daarbij voldoet aan de zorgvuldigheidseisen die in de zogenaamde “wet toetsing levensbeëindiging” zijn gesteld, niet strafbaar is. Euthanasie is daarmee dus mogelijk gemaakt en een arts die dit uitvoert kan zodoende niet vervolgd worden.

De regels in de wet toetsing levensbeëindiging bieden echter geen uitkomst voor mensen die menen dat hun leven “voltooid “is en menen er zelf voor te kunnen kiezen het leven op het door hen gewenste moment te beëindigen. Het is deze groep mensen die het kabinet met het wetsvoorstel tegemoet wil komen. Ook voor hen blijven echter wel voorwaarden gelden en het is niet zo dat iedereen op enig moment kan besluiten dat het boek van het leven gesloten moet worden.

Omdat hulpverlening bij zelfdoding in het wetboek van strafrecht strafbaar is gesteld, is het noodzakelijk een nieuw wetsvoorstel hiervoor aan te nemen. Dit betekent niet dat zelfdoding en het behulpzaam zijn daarbij nu ineens “gelegaliseerd” is. Dit is nu juist niet de bedoeling. Er wordt een mogelijkheid geboden voor mensen die menen een voltooid leven te hebben en zelf willen bepalen hier een einde aan te maken. Het is dus een andere situatie dan het “legaliseren” van zelfdoding.

Een principieel antwoord op de aan mij gestelde vraag zal ik als advocaat niet geven. Omdat ik deze column schrijf in mijn hoedanigheid van advocaat, zal ik mij hier dan ook niet uitlaten over deze principiële vraag. Ik kan wel iets zeggen over de wijze waarop een wet uitgelegd moet worden, maar niet over de vraag of een door de wetgever gemaakte wet wel of niet wenselijk is. Het enige dat ik hierover kan zeggen is dat het vanuit het stelsel van de wet verklaarbaar is dat er nu een wetsvoorstel wordt ingediend, maar dat dit geenszins betekent dat zelfdoding hiermee “gelegaliseerd” wordt. Ten slotte dienen de Tweede en Eerste Kamer het ook eens te zijn met een dergelijk wetsvoorstel en pas daarna is de wet een feit!

Tjerk Binnema is advocaat en bekijkt de wereld door een juridische bril.
Heeft u een juridische vraag of weet u een interessant onderwerp voor een column?
Neem dan contact met hem op:
Tel. 058 2030193
info@binnema-advocatuur.nl
James Wattstraat 4 B2 (8912 AR) Leeuwarden

Lees meer informatie op https://binnema-advocatuur.nl/contact-advocaat-leeuwarden/