Dank je wel buuf, voor je spiegel!

0
915
Karin van Eis

Alles wat je gereflecteerd ziet in de wereld zegt iets over jou. Zie je woede? Weet dan dit jouw woede is. Zie je lelijkheid, weet dan dat dit iets over jou zegt. Zie je angst, weet dat het jouw angst is.

 Ik loop met mijn honden richting huis en ik zie een meneer een poging doen om een auto aan te duwen. Hoewel ik meer dan bereid ben hem te helpen, heb ik mijn handen vol. Ik knik met mijn hoofd richting mijn dieren en de man knikt me vriendelijk toe en zegt het te begrijpen. Niet veel later realiseer ik me dat het de buuf is met haar man. Hoewel we vier jaar geleden een behoorlijk conflict hebben gehad, voel ik me geroepen om te helpen. Ik koppel de honden aan een naburig hek en loop terug en ik roep van kleine afstand; ”versterking!”. Op hetzelfde moment zie ik buuf uit de auto stappen en met een enorme haat in haar stem schreeuwt ze me toe; ““Van jou hoef ik geen hulp, Karin”. Ik schrik van de blik in haar ogen en druip af. Terwijl ik me omdraai mompel ik; “Wat een gif nog na al die jaren”. De haat is niet meer wederkerig, ik heb haar jaren geleden al vergeven. Inmiddels is mijn hart zacht en vol mooie herinneringen aan de buuf en haar kinderen.

Onderweg naar huis voel ik hoe mijn lichaam begint te trillen. Binnen gekomen zak ik in de stoel en wordt overweldigd door verdriet en laat het zachtjes toe. Maar toch klopt er iets niet, volgens de wet van aantrekkingskracht zit in alle ontmoetingen een boodschap verborgen. Wat heb ik in godsnaam uitgezonden, dat ik zoveel boosheid naar me terug krijg? Heel even zet het me op een dwaalspoor, wat wil deze ontmoeting mij vertellen? Heb ik haar werkelijk vergeven, of slechts een deel? Ineens raak ik me bewust van een enorme vuurbal in mijn buik, ik word overspoeld door emoties als haat, frustratie, woede en afwijzing. Dan besef ik, dat ik me verraden voel door deze vriendin. Ze heeft al die tijd haar pijn op mij geprojecteerd en dat niet alleen: ze heeft haar gif in kinderharten gestrooid, de harten van jonge mensen die me dierbaar zijn. Ze heeft me zelfs bij mijn vrienden en de buurt zwart gemaakt. Haat draagt de eigenschap in zich dat ze gedeeld wil worden en dat heeft ze volop gedaan.

Ergens kan ik het begrijpen omdat je een behoorlijke dosis moed en bereidwilligheid nodig hebt om aan het werk te gaan met je eigen onderdrukte emoties. Het is makkelijker om met je vinger naar de ander te wijzen. Maar ik kies niet langer voor projectie in mijn leven, deze gevoelens spelen zich in mij af en dat betekent dat ik er verantwoordelijkheid voor mag dragen. Ik richt mijn liefdevolle aandacht op de enorme vuurenergie en verwelkom alle emoties zodat de pijn in mij kan verzachten. Langzaam maar zeker maakt de pijn ruimte voor dankbaarheid en liefde……..

Dank je wel buuf voor deze ontmoeting, het heeft mij de mogelijkheid gegeven om weer iets van mezelf te helen.

Wil jij ook leren om niet langer te projecteren?
Kijk dan eens op mijn website; www.levenskunstenaar.frl
Karin van Eis